სალაპარაკო თემა – ავად-ყოფნა

ალბათ ყველას გყავთ მეგობარი(და არა ერთი) რომელსაც რო შეხვდები და ეკითხები, ჰეი – როგორ ხარ? – საქმეზე რო შეხვდები, ან პროსტა რო შეხვდები, სხვა რამეზე რო აპირებ საუბარის გაგრძელებას – ან ვაფშე რო არ აპირებ გაგრძელებას და ზრდილობის გამო მოიკითხე და აპირებ გატრიალდე წახვიდე…

რომელიც უცებ იწყებს დეტალურად პასუხს – როგორ არის… და გიყვება ერთი და იმავე “მძიმე” პრობლემებს, რომლებიც განგრძობითად სჭირს, სად რა სტკივა და რა აწუხებს

და რო არ იცი რა უპასუხო, საშველიც არაფერია, იქვე რო გიყვება სად რა ექიმებთან იყო და როგორ ნაწილი ვერ იგებენ რა სჭირს, ნაწილი იგებენ მარა ძვირია და ნაწილი სამუდამოდ სჭირს…

და რო ჰგონია რო ან მარტო თვითონ სჭირს რაღაც(და ვითომ ყველა სხვა ყურადღების დეფიციტიანი ასევე არ იწყებს მოყოლას…) – და ან რო შენ არ გჭირს არაფერი…

მეტი სათქმელსაც რო არაფერს გიტოვებს გარდა “ხო მეც… ” და დავიწყო მოყოლა სკოლიოზის გამო როგორ მტკივა წელი ყოველ საღამოს? – ფეხი როგორ მიკავებს, მწიწკნის და მექაჩება 3-4 დღეში ერთხელ იმიტო რო ბავშობაში რო დამჭრეს ნაჭდევი დამრჩა? – თვალებზე როგორ დარხეული მაქ? – თუ კვირაში 2-ჯერ კუსტბაზე არ ავირბინე – გულზე რო მერხევა? – ძგიდე რო საოპერაციო მაქ იმიტო რო ვერ ვსუნთქავ მარა არც სამაგისო ფული მაქ და არც დრო? – კბილები, ნერვი აღარ მაქ არცერთში… გაინტერესებს ეხლა ეეგ? – ან რას მიშველი…

არა, მეგობრებო

“როგორ ხარ” რო ვამბობთ არის უბრალოდ “სალამ ალეიქუმ” – და უნდა მიპასუხო “ალეიქუმ ასალამ” და ან დავემშვიდობოთ ერთმანეთს ეგრევე, ან გადავიდეთ იმაზე რა საქმეც გვქონდა, არანაირად არ გულისხმობს როგორ-ხარ -ი იმას რო უნდა მოყვე მართლა როგორ ხარ, და თანაც მოყვე რაღაც დეტალური დიფერენციული ანალიზი, ნახევარი დიაგნოზები(მეორე ნახევარის გაურკვევლობის გამო) – და დამტოვო დაგრუზული და ყველანაირი დახმარების შანსის გარეშე – იმიტო რო გზაში მოყვე როგორ ყველაფერი სცადე უკვე და როგორ არ გეშველება…

და მოტყნული რო წამოვალ და დაგრუზული მარტო მეორე დღეს უნდა დავიწყო გაბრაზება რო – შიგ ხო არ გაქ ბლია, რას მიყვები მეხუთედ, როგორ ცუდად ხარ და განუკურნებელი რაღაცეების ბუკეტი გჭირს, ჯერ ეს ერთი მეც ცუდად ვარ და მეც მოუგვარებელი პრობლემები მაქ, ვინ არი ვაფშე კარგად?

მეორეს ერთი რო მიყვები მერე? – ვერ გეხმარები, ყველაფერი შენით იცი, რა გინდა ჩემგან? – უკვე რო ინდიფერენტული სახით ვრეაგირებ – მერე კიდე შუა მოყოლისას რო მკბენ – “შენ კი ფეხებზე გკიდია მარა…” – არ მკიდია ეს დედამოტყნული ფეხებზე მარა რა ვქნა? – მეასედ ვისმენ რა გჭირს, მეასედ ვუშვებ შეცდომას რო ვცდილობ რამე გირჩიო და მეჯმება რო მე არაფერი არ ვიცი… რას მოელი ჩემგან? – პროსტა რიტუალივით ველოდები როდის მორჩები ამაზე… და გამოდის რო მკიდია კი, რა ვქნა მეც ტონა რამე მჭირს, რა ვქნათ ეხლა?…

კი მეც შემიძლია მასე მოვყვე რა დღეში მაქ კბილები, როგორ მეტყვნება იქ გულზე, როგორ მაქ ალერგია დასალევზე, ხერხემალი? ფეხის კუნთი? – მერე? – “ვუი ვუი”-ს მეტი ვერაფერს ჩააკვეხებ, და რამეს იტყვი და ნიშანს მოგიგებ რო “არაფერი იცი” ამ ჩემს დაავადებაზე – იმიტო რო შენ არ გჭირს, მე მჭირს! – არადა, შენ პროსტა იმიტო თქვი ვაფშე რამე რო ჩათვალე რო “საუბარი ამ თემაზე მინდოდა” და მხარი დამიჭირე…  “გაჩუმდი და მისმინე!” – და ვაგრძელებ მოყოლას კიდე რაზე მენძრევა… ი ტაკ კაჟდი რაზ როცა გნახულობ, და კიდე როცა მომენტს დაიჭერ სხვა რამეზე საუბრისას…

არა – ვიმეორებ, იმენა სალამ ალეიქუმ, ალეიქუმ ასალამ. ვსიო

თუ მაინდამაინც იმენა ეხლა გჭირს რამე და აი ეხლა – უნდა წაგიყვანო სადმე რო გიშველონ – ოკ, თქვი მოკლედ და კონკრეტულად რა გიშველო. თუ არა და ქრონიკული პრობლემები საკუთრიც მყოფნის და რატო მიტენი თავს და ნერვებს რაღაცით რაშიც ვერ გეხმარები და არც შენ გაქ საშველი?

რო ელაპარაკები, საღამოს სადმე პატიჟებ და “დიაბეტი მაქ ადამიანო” და შენ რო ah fuck, როგორ გავბედე, დიაბეტი აქ… მერე ფიქრობ რო – რავი ხო ცხოვრობს ამ დიაბეტით? – მერე იდანაშაულებ თავს რო რა ყლე ვარ, ეტყობა რეციდივი აქ დიაბეტის, ცუდი მე, ცუდი – ბოდიშს უხდი და 2მაგი მონდომებით ცდილობ გაახალისო ჩატით და ანებებ თავს

მერე საღამოს სადმე ბარიდან დებს სურათებს ინსტაზე – როგორ ისხამს ლუდს ვედროებით… და მეორე დილას რო ეკითხები დაფაქ? – არ გინდოდა მენახე, გეთქვა პირდაპირ – ჩვენ შორის რა საჭირო იყო დიაბეტის მომიზეზებაო? – გეუბნება რო დიაბეტი რო მაქ კი არ მოვკვდი კაცო, რა მოხდა – და შენ ახსენებ რო მე გკითხე ხო არ გცალიაო და შენ მიპასუხე დიაბეტი მაქო…

“ა ეგ ისე პროსტა გითხარი კაცო, არ ვიცოდი ჯერ რას ვაპირებდი საღამოს და მაგაზე მერე გიპასუხებდი”

და ეგრეც არი, იმენა “პროსტა” სათქმელად არ იციან რა თქვან და იწყებენ თავიანთ გაუთავებელ ჯანმრთელობაზე…

და მერე გეზარება მათთან საუბარი, გეზარება იმიტო რო არ გინდა ყოველჯერზე ახლიდან მოსმენა ამ უბედურების, საკუთარიც გყოფნის და რომც არ გყონიდეს – ვერ შველი ვერაფერს და მერამდენედ უნდა დაიგრუზო? – და არც იმის გაგონება(ან ნამიოკ ჩარტყმული გრძნობა) გინდა რო “ფეხზე გკიდია შენ”…

პრი ეტომ ხან გგონია რო ღირსი ხარ, მეგობარია – უნდა გენერვიულებოდეს და გაწუხებდეს, ის ასე რთულად ცხოვრობს და…

და აუ, ქამონ რა – დაგულაობს დანარჩენი დრო შენზე მეტად, მეც არ ვსვამ იმიტო რო მწამლავს და არ დავდივარ არსად იმიტო რო თუ ვერ გამოვიძინე ადამიანს არ ვგავარ, ყველას გვზღუდავს რაღაცაში ჩვენი ჯანმრთელობა…

ის კიდე მოვა – თავზე გადაგასხამს თავის ქაქს – წავა დაგულაობს დალშე…

რო რამე, თუ არგუმენტი სჭირდება, გაპრავება სუ აქ – “ცუდად ვარ მე ადამიანო” – მეც ცუდად ვარ!! – და კი არ მინდა რო გაღელვებდეს, მინდა რო იაზრებდე რო ყველა ცუდად ვართ მარა არ ვცდილობთ მოვუწამლოთ არსებობა ერთმანეთს, მითუმეტეს თუ საშველი არაფერია და მითუმეტეს თუ იმ ადამიანს არაფრით შეუძლია დახმარება

suck it up და ზიდე შენი ჯვარი შენით ბლია, ყველა ვზიდავთ ჩვენსას

თუ რამით შემიძლია დაგეხმარო, ყველა ასეა – თუ რამით შეუძლია დაგეხმაროს – აზრიან ფარგლებში – ყველა ყველაფერს გადადებს, მიმართე და დაგეხმარება, წემბოლეე ახლო მეგობარი – მარა თუ ვერაფერს გშველი, რატო მიყვები again, and again, and again?

მითუმეტეს რო მერე მე რო ვხედავ რო არაფერი მოტყნული არ გაქ ცხოვრება და მშვენივრად გულაობ იმ ფონზე რო მე დაგრუზული და ნერვებ დაგლეჯილი ვარ… რო გავმწარდები და გაგიტრაკებ – მერე მეუბნები “ვებრძვი ცხვორებას და ვუძალიანდები, თორე ცუდად ყოფნა კი არსად წავიდაო” – ხოდა დედამოტყნული ჩემთანაც გაუძალიანდი რა მოხდება, მე “მომატყუე” ვითომ კარგად ხარ, მე გამიღიმე “ჩერეზ ტკივილი” ა?

მეც ვუძალიანდები, ყველა ვუძალიანდებით – პირიქით, წადი ვინმე უცხო ნახე – იმას მოუყევი, გაუკვირდება მაინც – და იმას მოუშლე ნერვები, დაზოგე ძვირფასი ადამიანის ნერვებიც, ყურადღებაც და მოტივაციაც – რო როცა მართლა რამე გეჭირვება და მართლა მიმართავ – მართლა გიშველოს…

 

 

 

 

 

 

Advertisements

სამართალმემკვიდრეობა

დილას ახალგაღვიძებულზე მეგობრის კომენტარზე პასუხი ვნახე. გუშინ ზედმეტსახელით მივმართე და ეგრე ნუ მეძახიო, ვკითხე რატომ თქო და დამეძინა მერე… ხოდა უპასუხია

იმიტომ, რომ ბავშვობის ცოდვების გამო პასუხი აღარ უნდა ვაგოთ ზრდასრულობაში

to make it clear – შარშან ჯერ კიდევ ის ზედმეტსახელი იყო, და ის რასაც ბავშვობას ეძახის არის პერიოდი დაახლოებით 18-დან 25 წლამდე…

ძალიან სახიფათო მარცვალი დევს იმ დაშვებაში, რომ – შეიძლება სრულწლოვანების შემდეგაც – ჩადენილ საქციელებზე პასუხი არ აგო, რა თქმა უნდა საუბარია არა იურიდიულ – არამედ ადამიანურ “დანაშაულებზე”. იმიტო რო ესეიგი ნებისმიერმა 18-25 წლის იდიოტმა და იდიოტკამ შეიძლება ყველაფერი აკეთონ და “პატომ სპიშეტსია”

ამასთან ერთად აღსანიშნავია რო – არც კარგი იკარგება და ავიწყდება ვინმეს, და მე პირადად იმ მეგობრისადმი უფრო კარგი შეფასება მაქ თავში – ვიდრე ცუდი, მათ შორის მისი აზროვნების შესაძლებლობებისადმი და ა.შ. და ვერ წაშლი მაგას – ანუ სულ რომც მოითხოვოს რო არც კარგი მინდა თქვენგან და არც ცუდიო, ადამიანისადმი განწყობას და დამოკიდებულებას 1 დღეში ხო ვერ შეიცვლი არა?

მეტიც – კი ბატონო, შეიძლება გაიაზრო რო ადრე რაღაცას ცუდს ჩადიოდი და დაიწყო გამოსწორება, მოიხადო ბოდიშები, დაწერო ახსნები და დღიდან დღემდე ქცევით ნელ-ნელა დაგვარწმუნო რო აღარ განმეორდება, but it’s up to us დაგიჯერებთ თუ არა და გაპატიებთ თუ არა.

მარა ასე “წარსულზე პასუხს აღარ ვაგებ” – იშო კაკ აგებ სუკა.

და ეს კეთდება ზუსტად იმისთვის რო სხვა 18-19-22 წლის სუკებმაც(გოგოსიან ბიჭისიანად) იცოდნენ რო სანამ რამე ძღრენობას ჩაიდენ, იმიტო რო კინოში ან წიგნში ვინმე თესლი გმირი შვებოდა – დაფიქრდე რო ეს სამუდამოდ გაგყვება მერე ცხოვრებაში და უამრავი ბოდიშიც კი რო მოიხადო – შეიძლება მაინც არ ჩამოგერეცხოს

მეტიც – ის თუ რას სჩადიოდი ადრე, ყოველთვის დალექილია შენს შიგნით და ყოველთვის “სპასობნი” ხარ, შეიძლება ეხლა მოცემულობები შეიცვალა, შეიძლება გაიაზრე რო Long term_ში უარესი შედეგები მოაქ, მარა რო დაგჭირდება…

არიან ადამიანები – სხვა ქვეყანაში რო გარბიან, ყველანაირ ძველ კავშირებს რო “იჭრიან” და ცდილობენ 0-დან დაიწყონ ცხოვრება(ანუ მანამდე რა ნაგავი იყო ხო იასნია რო “კარგ” რაღაცეების შენარჩუნებას სწონის ცუდები და ურჩევნია სუ დავიწყდეს)

და ერთი 5-6 ეგეთი ცნობილი ისტორია მახსენდება – მთლად მონსტრებად რო ყალიბდებოდნენ ყოველ შემდეგ მასეთ “გაქცევაზე”

იმიტო რო სამართალმემკვიდრე თუ არ ხარ შენი ჩადენილი საქციელების – ნელ-ნელა ხვდები რო არც იმის სამართალმემკვიდრე ხარ – რასაც დღეს ჩაიდენ…

ასე რომ NO!

რაც მე დამიშვებია – მე დამიშვებია და არსად ეგ არ გაქრება, ზოგზე ბოდიში მოვიხადე, ზოგს ყოველ დღე მაძახებენ და მაინც არ მაპატიეს და ვერ მაპატიებენ და ვიცხოვრებ მაგით, და ზოგი ჩემი დადებითი მახასიათებელი სამუდამოდ ჩემია და ვერავინ ვერ წამართმევს

17-ის ვიყავი რო მივხვდი ამას, საერთოდ ბევრ რამეს ჩავუჯექი 17 წლის, ეტყობა მაგ მომენტში დაგროვდა აზროვნება და ნაკითხი წიგნები თუ რაღაც

და მაშინ მივხვდი რო ყველაფერი რასაც ვაკეთებ – ყოველთვის ჩემ გარშემო დარჩება, საშინელ შიშს მგვრიდა ეგ ერთი პერიოდი, სუ გული მისკდებოდა რამე არ გამეფუჭებინა – იმიტო რო ეგ ხო სამუდამოა!

მარა ნუ ეგრეა, 19 წლამდე ვსვამდი და მერე მივხვდი რო უკონტროლო ყლეობებს ჩავდივარ ნასვამზე და სამუდამოდ შევეშვი – ზუსტად იმიტო რო არ მომწონდა მეორე დღეს გაგება რა ყლეობები ვქენი და ატმაზკა რო “აუ ნასვამი ვიყავი” – არავისთან არ მუშაობს რა, ვინმეს თუ გგონიათ რო მთვრალს გეპატიებათ – ძაან ცდებით.

მაგას გპატიობენ თქვენნაირივე დამნაშავეები და ჯამში ერთმანეთს ემგვანებით…

კი 17 წლისამ ავირჩიე ის დადებითი პრინციპები რომლებზეც დღეს ყველა ვინც მიცნობს გეტყვიან რო შეუვალი ვარ იმ პრინციპებში

და კი გზადაგზა გაჩნდა თემები რომლებზეც ან ისევე პრინციპული გავხდი, ან რომლებზეც უპრინციპო გაიძვერა ვარ – და გაიძვერა ვიყავი და რამდენიც არ უნდა ვიტყუო თავი რო 1-2 წელია აღარ ვარ გაიძვერა – ცხოვრება თუ დამაჭირვებს ისევ შემიძლია ვიყო, ძალიან კარგად მახსოვს მაგის skill-ები

უბრალოდ არი პრინციპული საკითხები – რომლებსაც არ დავთმობ, და არი საკითხები რომლებიც მკიდია ჩემშიც – და არ ვითხოვ სხვებისგანაც და ნაგავი ვარ ჯამში მაგ თემებში, დიდი ამბავი, ხაწია 1-2 ისეთი ყლეობა გამომივიდა რო თვეში 2-ჯერ ვიხდი ბოდიშს და მაინც არსად ქრება

ზუსტად ისევეა იმ გოგოზე, რამდენიც არ უნდა იმაიმუნოს – ზუსტადაც რო მე ვიცნობ როგორც ადამიანს რომელიც ერთის მხრივ იმდენად მოაზროვნე და ჩესნია საკუთარ თავთან რო თავისით მიპასუხა ერთხელ კითხვაზე “კი, გოგოები ვირგებთ რაღაც პერსონაჟებს წიგნებიდან და ფილმებიდან და “იმიჯს” და “ლუქს” და ვცდილობთ მოვერგოთო” – მე თეორიად მქონდა ეგ და ჩესნად არავინ მპასუხობდა და უმეტესობაც გააზრებულიც ვერ ქონდა

მარა იმავ დროულად მის კარადაში ინახება სკილეტები რომლებიც არსად არ გაქრებიან – ერქმება თავისი ზედმეტსახელი თუ არ ერქმება, ყველამ ვიცით რო – რო დასჭირდება – ისევ გამოიყენებს თოფს რომელიც უბრალოდ “შკაფზე შემოდო” – ხოდა  why not იყავი ჩესნი სხვებთანაც და საკუთარ თავთანაც, ხარ ვინც ხარ და რასაც გულით მართლა განიცდი რო ჩაიდინე – იხადე ბოდიშები და ახსენი როგორ ტრაგიკულად იაზრებ და მოყევი და დაგვაჯერე რო კი ხარ ეგ – მარა ყოველჯერზე გააკონტროლებ აწი იმიტო რო იცი რამხელა ბოროტებაა

და ბოლოს გავმეორდები 16-17 წლის ღლაპებისთვის – არაფერი არსად არ დავიწყდება, რელიგიებიც მაგიტო მოიგონეს – რო თუ ამ ცხოვრებაში არა, იმ ცხოვრებაში არ დავიწყდება, სანამ თქვენ ირჩევთ ვინ იყოთ და რა საქციელები დააშენოთ ერთმანეთს – ყველა ნაბიჯზე კარგად იფიქრეთ, კარგზეც და ცუდზეც – იმიტო რო მერე ეგ იქნებით რასაც სჩადიხართ

 

 

შუახნის კრიზისის დეპრესია გოგოებში

მთელი ახალგაზრდობა მაშინებდნენ “შუა ხნის კრიზისით” მამაკაცებში

და როცა დაგიდგება და მეტწილად გაივლი – ხვდები მის გამომწვევ მიზეზებს და “მკურნალობებს” (ნუ ინდვიდუალურია მეტწილად, მარა არის საერთო რამეებიც)

მაგრამ, არავინ მთელი ცხოვრება არ უყვება გოგოებს – შუა ხნის კრიზისზე, უყვებიან კლიმაქსზე – კი ბატონო, მარა არა შუახნის კრიზისზე

იმიტო რო ჯერ კიდევ ჩვენს წინა თაობაში – ქალი რომელსაც არ ყავდა ოჯახი და შვილი – იყო ე.წ. შინაბერა, და ყველა ხვდება როგორი პრობლემები ქონდა შინაბერას – მარა მიზეზებიც გასაგები იყო.

და არა-შინაბერა ქალს ყავდა 1+ შვილი, იყო განათხოვარი და შუახნის კრიზისის არც დრო ქონდა არც როლი… თანაც ბავშვს აჩენინებდნენ ხშირად 19-21-23 წლისას – იმიტო რო ჯანდაცვის სისტემის დაუხვეწავობის გამო – რაც ადრე და ჯანმრთელი  გააჩენდა – ჯობდა.

საქართველოში ჩვენ ვართ პირველი თაობა (ჩემი თაობა და ქვემოთ) ადამიანებისა, ყოველ შემთხვევაში წრე ჩემს გარშემო – რომლების მდედრებიც, არ არიან შინაბერები – მაგრამ არც შვილიანები არ არიან და არც განათხოვრები და ვისაც შვილი ყავთ – მაინც ვინაიდან შანსი აქვთ – არ უნდათ “კრუხი დედის” ცხოვრებით ცხოვრება…

მდედრები რომლებიც ცდილობენ იცხოვრონ იმ ცხოვრებით რომელსაც ადრე მარტო მამრი ცხოვრობდა

და რომლებიც 28+ 30+ 32+ ასაკში ძალიან დეპრესირებულები არიან და ვერ იგებენ რა სჭირთ

და არავინ ეუბნებათ, რომ შუა ხნის კრიზისი აქვთ

რომ ეს “უფუნქციობის” პრობლემა

“არაფერი ღირებული არ შევქმენი” პრობლემა

“ახალგაზრდობა გადის” პრობლემა

“ყველაფერი მოვასწარი და ვცადე?” პრობლემა

მათ კი არ მოიგონეს, უბრალოდ ამას ერქვა “კაცის შუახნის კრიზისი” იმიტო რო ჩვენ გვზრდიდნენ “ასენიზატორებად” – იარე, ტყანი ქალები, აფეხმძიმე, მოხიე და გაერთე (სოციუმი გზრდის ასეთად, + ჰორმონები და ბიოლოგია)

და ქალებს ზრდიდნენ “მაინც გათხოვდები და ბავშვი გეყოლება” – სუ ამას უჩიჩინებდნენ და უჩიჩინებენ დღესაც 30 წლის უკვე შემდგარ head manager ქალებსაც…

არადა ისენი უბრალოდ ჩვეულებრივი, წარსულში მამრის, ცხოვრებას ცხოვრობენ რეალურად

და ამ “გასათხოვარ გოგოდ” აღზრდის გამო, ჩვენ ასაკში უკვე აღმოაჩენენ რომ tool-ები არ აქვთ როგორ გამოიარონ შუახნის კრიზისი

ჩემ გარშემო უამრავი შუახნის კრიზისიანი მამრია, რომლებიც იაზრებენ რა სჭირთ, გესმით?

და მეგობარი მამრი რო ეუბნები რო “შე ჩემა, აწიე ტრაკი წამო ოფროუდზე ვიტალახოთ” ან “აწიე ტრაკი წამო კვირას პახოდში” ან კიდე რამე ეგეთი – იმასაც ეზარება, მარა იცის რო უნდა დაგიჯეროს, უნდა აიძულოს თავი და იცის რო ასე მოძრაობა-მოძრაობაში ჯერ ეს ერთი ფიზიკური აქვიტობისგან გამოყოფს ენდორფინებს და უკეთ იქნება, და მერე გზაში ნელნელა იპოვის მიმართულებას და დაიბრუნებს ფუნქციის და დანიშნულების შეგრძნებას

+ ამას უმეტესობა შუახნის კრიზისიანი მამრები შვილის ყოლასაც ვიშველიებთ, რაც კაცისთვის ფიზიკურად მინიმალური პრობლემაა ხომ? – კი ნუ იქ მერე ფული, უძილობა, ყურადღება, გრიპები და ამბები – მარა მაგას მდედრიც იმდენივეს გადის

სამაგიეროდ ორსულობა არ გვიწევს, დანგრეული სხეული არ გვაბია მერე რამდენიმე წელი და ძუძუთი არ უნდა ვაჭამოთ… და კიდე ბოლო ლურსმანს არ არჭობს იმ მთავარი რამის დაკარგვის შიშში – მთავარი რამის რომელზეც თანამედროვე დროში დგას “გააჩინე გათხოვდი” აღზრდილი გოგოს თვითშეფასება – გარეგნობა

ამიტომ ეგ ვარიანტი ბევრ 28-35 წლის გოგოს შიშს უფრო გვრის ვიდრე “მოდი ვცადო”-ს

მე ვაფშე არ ვიძახი რო მე ვიცი მდედრმა როგორ შეიძლება შუახნის კრიზისი წარმატებით გაიაროს

მე ვიძახი რო თქვენ – არ იცით რო შუახნის კრიზისი გაქვთ, სამყაროში რომელმაც არანაირად არ მოგამზადათ ამისთვის და თქვენივე თავი პირველ რიგში “პადნოჟკებს” გიდებთ ასეთ დროს, ისეთივეს როგორც ჩვენ – მარა ჩვენ მომზადებული ვართ სოციუმის მიერ, უამრავი “ნახევრად ჰობი” გვაქ აკრეფილი მანამდე – რომელსაც მივდევთ რო თავი გავირთოთ, უამრავი მამრი გვექაჩება “წამო აქ”, წამო იქო და არ გვეფიქრება რო გვკერავს პროცესში…

კი – ნაშების დევნა-ც მაგის მეთოდია და როგორც თქვენ თვითონ გვეუბნებით ხოლმე და გვიხსნით – “მაგაში არაფერი არ ყრია” – მარა არ ყოფილა ხო ადვილი რეალურად “დატორმუზება” როცა კრიზისი გაქ?

მეც გეუბნებით რო არ ყრია არაფერი 50 ცალი ბიჭის “კერვაში” – თვენც მეთანხმებით, მარა აზრი? – ვერც ჩვენ ვჩერდებოდით და ვერც თქვენ ჩერდებით. სანამ ბოლომდე არ იგრძნობ გამოფიტვას მაგ სისულელისგან – მაინც ვერ ჩერდები…

პროსტა გავმეორდები რო ამ ყველაფრის “გავლა” და ამიდან “გამოსვლა” ჩვენ გაწერილი გვაქ, რაღაც პონტში მთელი სოციუმი მოხოდილია რო ამ შუახნის კრიზისი გაგატაროს

“კაცი ასაკთან ერთად უფრო საინტერესო და სიმპათიური ხდება”

30+ უფრო მეტი ნაშები-ც გვეჩითება ვიდრე ოდესმე თუნდაც, თქვენ კი პირიქით უკვე გემუქრებიან…

მეც გემუქრებით ხოლმე იმიტო რო ვხედავ რამდენად დგას თქვენი თვითშეფასება და საკუთარ თავზე წარმოდგენა – გარეგნობაზე და სამაყრო საშინლად დაუნდობელია ქალის გარეგნობის ამბავში და თუ არ მოეხსნებით მაგ ნარკოტიკიდან დროზე – დაგატყდებათ მთელი ეს დაუნდობლობა თავზე მალე, მაშინ როცა მე – პირიქით…

იმავდროულად ჩვენ ფული და შესაძლებლობა რაში გამოვიყენოთ მეტი “მოთხოვნილება” და ცოდნა გვაქ – იმიტო რო მთელი ბავშობა “გვასწვლიდნენ” რაზე ვიოცნებოთ – მაშინ როცა თქვენ გიმეორებდნენ “გათხოვდი, ბავშვი გააჩინე”-ო

შედეგად ჩვენ გადაგვაქ ყურადღება მანქანებზე, მოტოებზე, დრონებზე და ა.შ. რაღაც პრიბამბასებზე – რომლებშიც კიდე მეტად ვერკვევით, ისევ ბავშობიდან მოყოლებული და ეს ყველაფერი საკმარისად გვართობს და “რაღაც საინტერესოს ვაკეთებ” გრძნობას გვიტოვებს და გვაძლევს საშუალებას არ ვგრძნობდეთ როგორი უაზრობაა ყველაფერი

თქვენ კი, ვინაიდან მეტი არაფერი შემოთავაზება არ არსებობს და თქვენ მეტი არაფერი “სქილები” არ გაქვთ – დგახართ და რავი, სვამთ, ნახულობთ მილიონ+1 ბიჭს, ცეკვავთ მაქსიმუმ და უცხოეთში დადიხართ, იქაც იღებთ 101 სურათს – ისევ “სტავკას” აკეთებთ თქვენს გარეგნობაზე და კიდე უფრო დამოკიდებული ხდებით მისი დაკარგვის შიშზე… იმიტო რო რეალურად “უცხოეთში” სიარული მუღამი იყო სანამ ინტერნეტი იარსებებდა და HD ვიდეო… ეხლა ჩადიხარ და ვერ იგებ რისთვის ჩამოხვედი – სურათზე ყველაფერი უფრო ლამაზი იყო, აღიარეთ – ვიდრე რეალობაში, რაღაც შენობა – გამოტენილი თქვენნაირი კრიზისიანი ტიპებით, რომლებმაც არ იციან რა უნდათ აქ და რაში დახარჯეს ამდენი ფული… და ამ “სელფის” გადაღებისას – იმენა დამატებით ლურსმანს აჭედებთ საკუთარ ნევროზში…  თქვენ წარმოგიდგენიათ მაინც რამდენად დამოუკიდებელია ჩვენი პიროვნება და თვითშეფასება – ჩვენი გარეგნობისგან საერთოდ?

მე ვლაზღანდარობ ხოლმე გორილა ვარ თქო და ზოგს გონია ვხუმრობ, არა – მართლა ვთვლი რო გორილას ვგავარ. მარა სინამდვილეში “გაგდებთ” იმაზე რო თქვენ ამას – თქვენივე თავზე რო ფიქრობდეთ – ტრაგედიად აღიქვამდით და ამიტომ განიცდით და ცდილობთ დამამშიდოთ. არადა come on ჩემ თავზე ჩემი წარმოდგენის არაფერი ნაკუწი არ არის დაყრდნობილი გარეგნობაზე და სრულიად ფეხზე მკიდია, პირიქით – მისწორდება, გორილა ძლიერი და ჯანმრთელი როჟაა, არ იღლება, მოქნილია და ყველგან მივა – მეტი არაფერს არ აქვს ჩემთვის მნიშვნელობა ჩემ “ფიზიოლოგიაში”

იმენა ვერ წარმოგიდგენიათ რამდენად გვკიდია ჩვენ გარეგნობა ყოველდღიურად თუ გვინდა…

კი! – უცხოეთში სიარული, სმა, პლანი, გულავი – მეთოდებია, კი ჩვენც სუ ვშვებით! – პროსტო ეგენი მოკლეა და მალე მთავრდება და მალევე გიბრუნდება საშუალება იწვე ზურგზე, ვერ იძინებდე და გჭყლეტდეს მკერდზე დადებული ლოდი რომელიც გაფიქრებინებს როგორი ცარიელია ყველაფერი

კი, ამის გამო მეც მეჩვენება რო თქვენ-ც, როგორც ჩვენ ვშვებით ამას, უნდა მიმართოთ იმ საშუალებას რომელსაც ბავშობიდან გასწავლიან – გააჩინოთ ბავშვი.

კი იმენა ეს მეფიქრება ხოლმე – მეტი ვერაფერ რჩევას ვერ ვიგონებ 😦 – მაშინ როცა მეგობარ მამრებს კიდე ვეუბნები რამეს რაზე გადაერთონ და ჩაეფლონ კისრამდე…

მეორეა რო მამრებსაც ხან რო შეხედავ გვერდიდან – ეუბნები რო ბჯო არ გინდა ოჯახი ცადო? – რაღაც წონას შეგძენდა და ინტერესს…

თავის მოტყუებაა ეს ოჯახობანა, მართლა თავის მოტყუებაა, სრულიად ცარიელი უაზრობაა ცხოვრება – ჩვეულებრივი ჭიანჭველები – აჩენენ ახალ ჭიანჭველებს

მარა იმდენად დაკავებული ხდები, იმდენად შეწუხებული და დრო მოკლებული რო – სიცარიელის შეგრძნებისთვის დრო აღარ გრჩება

და სინამდვილეში – დეპრესია – იწვევს უარეს დეპრესიას

დეპრესიიდან ერთადერთი გამოსავალი ეგ არი – იმდენად(დროში განგრძობითად) დაივიწყო დეპრესია რო აღარ გჭყლეტდეს და მერე მართლა შეიძლება რამე ისეთით დაკავდე რაც მართლა გაგისწორდება და შენივე თავზე იფიქრებ კარგ და საინტერესო ცხოვრებას ვცხორობო, თუ არა და დეპრესიამ ჩახვევა იცის და ვერ გამოდიხარ, ამიტომ არის საჭირო ამდენი fake იდიოტობები, რომლებიც მარტო ზედაპირზეა – მარა იმ წამს მაინც გამოყავხარ რო ჩახვეული არ იყო დეპრესიაში

ისევ გავმეორდები – არ მგონია რო ბავშვი ერთადერთი გამოსავალია და ვფიქრობ რო ეს არი ჩემი “ვერაფერს ვერ ვხვდები რა ვურჩიო”-ს მაგალითი უბრალოდ, არ ვიცი რითი დაგეხმაროთ

ყველა ასეთ მეგობარს ვცდილობ დავეხმარო იმით რო ჩემს ჰობიებში ჩავრთო, არა ეს ის არ არის რაც თქვენ გგონიათ – პირიქით – ხშირად პარალელურად ვინმე ნაცნობ ბიჭსაც “ვურიგებ” ხოლმე და ყველაფერი, მართლა ვცდილობ უბრალოდ ჩავრთო რო თვითონაც დაინტერესდნენ (ნუ გერევით მე და ჩემი რამდენიმე წლის წინანდელი შუახნისკრიზისი ერთმანეთში).

მაგრამ ჯერ ეს ერთი “ეზარებათ” – მეორეს ერთი როცა ცდიან – იმ წამს ვერ ერთობიან როგორც ბიჭები ვერთობით და მერეც მეტი აღარ უნდათ, არა ნუ კი გაასწორა – მარა უკვე ეზარებათ მეტჯერ

იმიტო რო თქვენ არ გაქვთ tool-ები, ცოდნა, ჩარჩენილი “აუ როგორ ასწორებს”-ები, “აუ ნეტა ფული მქონდეს”-ები – რომლებიც ჩვენ გვაიძულებს დაზარებას გადავაბიჯოთ

არ ვიცი როგორ გადააბიჯოთ შუახნისკრიზისს თქვენ მოკლედ, ჩვენც ან ვაბიჯებთ ან ვერ – მარა შეიარაღებულები უკეთ ვართ ნამდვილად.

ნუ იდეაში მთავარი “იარაღი” თქვენ გაქვთ – ბავშვის ყოლა შეგიძლიათ, მარა მაგ იარაღის გამოყენების გარეშე როგორც გამოძვრეთ – აზზე არ ვარ

p.s. გენიალური პატარა ინფოგრაფიკია:

 

 

 

 

 

შევიწროვება სამსახურში

აი რატომ უნდა მოყვეთ ქალებმა მსგავსი ისტორიები და პირველ რიგში – მოუყვეთ ერთმანეთს:

რამდენიმე თვის წინ დაიწყო მეგობარმა მუშაობა ერთ ოფისში, მისი უშუალო უფროსი “პად პიისიატ” კაცია, ჩახუტება – თბილი როჟა, სუ შეხება რო უყვარს

რამდენიმე კვირის მერე კორპორატიულზე დალია იმ ტიპმა და 1-2 შეხება “ცოტა მეტად” თბილი გამოუვიდა, მერე მოსწერა – მაპატიებ იმედიაო

ამანაც ნუ რა მოხდა “მიჩვეულია” კაცებისგან გაპრავებას “ცოტა დავლიე და წამიცდა”

ოკ

გავიდა დრო და იმან დაიწყო სმს-ების წერა, ჯერ არაფერი ისეთი – მოკითხვა, ზედმეტად ხშირად, მერე keyword-ების ჩაკვეხება “ლამაზო” და “პატარავ” და ეგეთები…

ეს გოგო 21 წლისაა, პირველი ნორმალური სამსახურია

კიდევ 1 კვირაში იმან სამსახურში ცოტა დალია, დღის ბოლოს და ისევ რაღაცეები ჩაატარა… ისევ თითქოს არაფერი

ამ გოგომ მომიყვა რო ასე – უფროსი ასე იქცევაო და ვერ გავიგე რა ვქნაო, ჩემი ბრალი რა არისო? – რა გამოვასწოროო?

რო გამოვკითხე სიტუაცია 2 რჩევა მქონდა:

  1. ნუ პასუხობ სმაილიკებით და ზრდილობიანად – აშკარად გადამეტებულ სმს-ებზე
  2. უთხარი თქო თანამშრომელ ქალს, რომელიც ასევე ხელმძღვანელ პოზიციას იკავებს მათ ოფისში

მეც ვიფიქრეო, მარა ვერ ვეტყვიო, ჯერ ეს ერთი რო მითხრას რო რატო გაცვია ეგრე თხლადო ან რაღაცო? ჩემი ბრალია ისევო – 21 წლის გოგოა ვიმეორებ, ცანცარა და მიმზიდველი იასნად

და სმს-ებზეც მაინც უწევდა ღიმილით პასუხი, დაუსკრინავს და იმენა ბიძარა რო კერავს გოგოს რა – და ან უნდა შეუღრინო და დედა აგინო, ან უნდა გაუცინო და “არა ბატონო X, დღეს ბევრი სამუშაო მაქ და რესტორანში ვერ წამოგყვებით კომპანიის თანამშრომლებთან ერთად”

და სამსახური კარგია, ხელფასი კარგია, მაგ თანამდებობაზე რომელზეც მოხვდა – 21 წლის გოგო ხშირად ვერ მოხვდება – მიუხედავად განათლებისა, რანაირად გინდა შეუღრინო უფროსს

ის კიდე რეგულარულად სვამს და მერე “პასუხს არ აგებს”

გავიდა ეგრე ხანი, ჩემთვის აღარ მოუყოლია და ბოლოს მოხდა 1-2 კოშმარი რომელზეც მომიყვა, რომელზეც უკვე მე ვთქვი რო ან მე ჩავერევი – და იმ ტიპს მოვკლავ, იმიტო რო 50 წლის კაცს ჭკუის სწავლებას ვერ დავუწყებ.

ან მორჩი ღიმილაკებით პასუხს და მოაწყე ისტერიკა, იყვირე პატრულს გამოვიძახებო და ყველაფერი ქენი რაც შეგიძლია ქნა და დაივიწყე სამსახურიც და ყველაფერიც, კარიერაც – უკვე აღარაფერს აქვს მნიშვნელობა თქო (თვითონაც ასე იყო განწყობილი)

ჯამში რაღაცნაირად მოიკრიბა ძალა და მოუყვა იმ უფროს ქალს

და ის გაცოფდა, მეც მწერს ხოლმეო ეგეთ რამეებსო მარა მე დიდი ვარ და მაგრა დავცინიო…

დაურეკა იმ კაცს და დედისფეხი ამოუტრიალა, პატრულში გიჩივლებ მაგ გოგოს რამემ რო შეაწუხოს – ან სამსახურში რამე პრობლემა შეექმნასო და ყველაფერი უთხრა რაც სათქმელი იყო მოკლედ, ყვერებს დაგაჭრიდან დაწყებული და ბოლომდე

ეს გოგო იასნად ალეწილია მარა გაუვლის

მთავარი კი ის არი რო ეგეთი მანიაკები ბევრია, მაგრამ რეალურად იმდენი არ არის, რა საშინელი ემოციური ფონიც გაქვთ მდედრებს – იმიტო რო არ ისჯებიან ეგეთები და რამდენი გოგო ყავს გაწამებული ამდენი წლის მანძილზე – უცნობია და 1 ეგეთი შემთხვევაც საკმარისია მთელი ცხოვრება რო მოგეწამლოს ადამიანს

ყველაზე ცუდი მანდ ის არი რო ქალები თვითონვე განსჯიან სხვა ქალებს “ფუ როგორ იცვამს, აბა რა ეგონა” და რაღაც ეგეთი მიზეზებით, მარა თუ ატყობთ რო ოფისში, უნიში, ან სხვა გარემოში – არიან ქალები რომლებიც გაიგებენ ადამიანურად – თქმა ყოველთვის კარგია, შენც მეტად დაცული ხარ – და დიდი შანსია აღმოჩნდეს რო ისინიც იგივე მდგომარეობაში არიან და უფრო იმოქმედოთ ამ ტალღაზე ერთად

იმიტო რო სინამდვილეში პატრულმა შანსია ვერც გაამტყუნოს, “ისეთსაც” არაფერს შვებოდა პო ფაქტუ, პროსტო 50 წლის კაცი რო 21 წლის გოგოს ეგეთებს წერს და ეგრე უჩალიჩებს ლაივში – გასაგებია რაც ხდება, მარა იურიდიულად შეიძლება გამოძვრეს კიდეც მამენტ

ნუ ითმენთ ეგეთ უფროსის მხრიდან ძალადობას დაწყებით ეტაპზეც კი, იმიტო რო როგორც რუსეთი არ შეწყვეტს 100მ-ებით ხაზის გადმოწევას – იმიტო რო რა? – რა უშლის როო? – ეგრე არ შეწყვეტს ის უფროსი და უფრო და უფრო ღრმად წავა…

 

ქურდი ზონაში

წეღან ეს პოსტი დავაშეარე და პირველივე კომენტარი ასეთი იყო:

mozalade

და იმდენჯერ მომიწია უკვე ამაზე ლაპარაკი რეალში და იმდენად ყველას ერთი რეაქცია გვაქ მამრებს და მეც რო იასნად იგივე ვიფიქრე როცა პირველად ვფიქრობდი ამეებზე…

(ლინკი პოსტზე:  https://www.facebook.com/cyb.mcloud/posts/2371686016190575?pnref=story )

ასეთი ახსნის მეთოდიკა გამოვიმუშავე:

კაცმა – წარმოიდგინე რო რუსულ ციხეში ჩაგსვეს

და პირველივე დღიდან – გარშემო დაგტრიალებენ ტიპები რომლებიც უკვე კაი ხანია ზიან და კიდე კაი ხანი იჯდებიან, ბევრად ძლიერი, ნაკაჩავები მასტები, შენ რო წაწვეტებული ფანქარიც კი არ გაქ რო თავი დაიცვა – და იმათ იასნად მოგვარებული აქვთ ყველაფერი და ყველას “პერო” აქ

და ჯერ არ გტყნავენ – არა, ჯერ დაგტრიალებენ

ზოგი ტრაკზე წაგპწკენს, ზოგი მოგაძახებს რამეს, ზოგი სასადილოში რიგში დგომისას შარვალს ჩაგხდის – რო ყველამ გაიცინოს

და შენც ელოდები როდის დაგატრიალებენ “პარავოზში”

არადა ადამიანი ხარ, ჯერ კიდევ – ალბათ ცოტა ხნით მამენტ

და გამოსავალს ვერ ხედავ – იმათთვის დირკა ხარ მარტო, გარეთ რო კაცი იყავი და სიტყვა გეთქმოდა. ერთადერთი შანსი გადარჩე – არი აირჩიო 1 ეგეთი მოგლეჯილი როჟა, თუ გაგიმართლა და იმანაც აგირჩია – და მიეკედლო რო მარტო იმის “ნაშა” იყო და მთელმა ციხემ არ გატრიალოს წრეში, ქე მაინც

ან იომო და მოკვდე ცემაში, დანით ჭრილობებში და თან რო არავინ არავის არაფერს არ მოკითხავს, იმიტო რო იმათ მოგვარებული აქვთ ეგ ამბავი, ზედამხედველებთანაც –  იმათაც უსწორდებათ

სხვა შენნაირი “ნაშები” პა ხოდუ მოდიან და გიხსნიან რო “ეგეთია ძმაო ცხოვრება, ჯობია მოეშვი და ისიამოვნე”

ასე რო გავიდეს ერთი 3-4 თვე, ყოველ წამს ზურგსუკან ყურებაში, ყოველ დღე წამოძახებებში, ტრაკზე წამორტყმებში, პწკენებში… რომც მერე არავინ არსად არ აგაყუდოს

ნორმალური ადამიანი გამოხვალ ციხიდან?

წარმოგიდგენია მაინც (შენ – მამრო) – რა ფსიქიკა გექნება მასეთი რამდენიმე თვის მერე?

და მეტი ხნით რო იჯდე? წლებით? – რამდენი გადაწყვეტს მოკვდეს? – გესმით ხო? – ანუ მაგის ატანას – სიკვდილი გვირჩევნია ჩვენ

მარა ვინც არ მოკვდება – ბოლოს ან “გაუმართლებს” და ვინმე 1 როჟის “მუტელი” იქნება – ან მთელი ციხე გადატყნავს და ადამიანის ადგილას ჩვარიც აღარ დარჩება. მოხდება თუ არა ეს – სულერთია, მთავარია რო ამაზე გეფიქრება ყოველ დღე, ამ შესაძლებლობებზე.

ანუ ერთია როცა 1 თვით მოხვდი და უნდა “მოითმინო” და გადარჩე 1 თვე და გამოხვალ

და მეორეა როცა იცი რო წლებით ხარ და ეს “შენი ტრაკის დამიზნება” – წლები გრძელდება, დღიდან დღემდე…

ხან მეტი ინტენსივობით, ხან 1-2 დღე თავს განებებენ, ეზოში სეირნობისას რო “ჯობია იქ და იქ არ გაიარო” – თორე გაახსენდებათ იმათ შენი ტრაკი…

ოჯახს რო პომოჩები მოატანინე – და სპეციალურად ისე ჩაცმული რო დადიხარ რო შარვალი ვერ ჩაგაძრონ უცბად, და რო ზრუნავ იმაზე რა ჩაიცვა რო იქნებ ნაკლებად აინტერესებდეთ

წარმოიდგინეთ ეგ გაიარო წლიდან წლამდე, კი ბევრი კაცი იტყვის რო ამასობაში თვითონაც დაალაგებს პონტს, იკაჩავებს რამე რუმე და… და თვითონ შეუერთდება მოძალადეთა ერთ-ერთ კლანს

მარა წარმოიდგინეთ რო რამე “დეფექტი” გაქვთ და ვერ ხდებით ეს კაჩოკი ვერასოდეს და თუ რომელიმე კლანი მიგიკედლებს მაინც უბრალოდ იმ კლანის “ნაშის” როლში უნდა იცხოვრო

3 წუთი დაუთმეთ სუ ამ სცენარის კარგად წარმოდგენას, რა ცხოვრება გექნებოდათ – და რა შეშლილი ადამიანი იქნებოდით მაგის მერე

და მერე – ბონუსად – ამას დაუმატეთ რო ბავშობიდან ხდება ეს

რო 5 წლის ჩაგაგდეს ეგეთ ციხეში და დიდიან პატარიანა ასე შენ ტრაკს უმიზნებს ყველა, ბავშვს რომელსაც ჯერ არაფერი გესმის რა ხდება და რა უნდათ, როგორ შეგცვლიან და ჩამოგაყალიბებენ… და რა გაიზრდები

5 სკოლა გამოვიცვალე მე, ერთი მაგდენი სპორტი, 3 უბანი… და ყველგან ეგ ხდებოდა, ყველგან დავდევდით გოგოებს, ვპწკენდით, ვუწევდით კაბას, ვიმწყვდევდით ბნელ კუთხეში სადმე და სიცილ-ხარხარში ვუტრაკებდით ძუძუები გვაჩვენეო(ბაღში, 5 წლისები)

მე არ მახსოვს ზუსტად მე რას ვაკეთებდი მაგ დროს, ალბათ მეც ვყვებოდი საერთო ღრიანცელს

მახსოვს რო დიდი რო ვიყავი  – ლიფის გახსნას ვერ ვუბედავდი კლასელ გოგოებს, ყველაზე კრუტოები უბედავდნენ მარტო… მე ბანძი ვიყავი.

ზოგი ვერც უბედავდა – მარა ელაპარაკებოდა ამაზე, “იცოდე გაგიხსნიო”, “იცოდე გაკოცებო” – და იასნად შეთავსებით ყველაზე ამაზრზენი ტიპებიც ეგ იყვნენ და ყველაზე ნაკლებად იმ ბიჭების კოცნის ატანა უნდოდათ იმ გოგოებს…

რამდენიმე ინციდენტიც მახსოვს როცა დაცვა და ჩარევა მინდოდა – მარა ვერ გამიბედავს, იმიტო რო ისედაც არ მქონდა მყარი პოზიცია სკოლაში და ბიჭები ორმაგად სასტიკად აჩმორებენ “შიდა სასტავის” დამრღვევებს, ანუ გოგოს შეიძლება მამენტ მოერიდონ ბოლოს, გოგოა მაინც – მარა თუ ვინმე ბიჭი გამოტყნაურდა და ჩაერია – იმას პა პოლნოი მოხვდება, და 1-ხელ მოხვედრას არაუშვს კაცო – სამუდამოდ ყოველ დღე სახეს მოგიტყნავენ

და ის მოძალადეებიც ბევრი კი არ არის, 10-დან 1-ია, მარა იმას ეწეპება 5 გარშემო – და არც იმას მოსწონს რასაც უშვებიან იმ გოგოს – მარა ვერც შორდება, სასტავიდან მოწყვეტას და მერე ყოველდღე თავდაცვას – ურჩევნია აყოლა…

ამიტომ ის ადამიანიც კი რომელიც არაფერს არ აშავებ, ჩუმი თანამონაწილე ხარ რეალურად, იცი რაც ხდება და არაფერს ცვლი, ვერ ცვლი და იმიტო, იმ გოგოს მაინც ვერ უშველი – და მერე შენ ვაფშე არავინ გიშველის

და მერე იზრდები შენც ამ სოციუმის პროდუქტი – და ის გოგოებიც ამ real life “ქურდი ზონაში”-ის პროდუქტები

და მერე მათაც კი არ იციან ხშირად – კი მარა სხვანაირად როგორ?

ის ბავშვი, 5 წლიდან რო 2 მეტრიანი კუნთიანი როჟების წამოძახებების გარემოცვაში იზრდებოდა, და უყურებდა როგორ სხვა მისნაირებს – რეებს ელაპარაკებიან და როგორ ექცევიან ის “ვერზილები” – რანაირად გაიზრდება დალაგებული ადამიანი?

– იასნად რო ან საშინელი ზიზღი ექნება ამ ყველაფრის, მუდმივი და გამაბრუებელი შიში

– ან “მოერგება” მისი ფსიქიკა დამდგარ მოცემულობას და სრულიად წაშლილი ადამიანი იქნება რომელიც “ნორმად” თვლის და დაჟე “კარგად” – საშინელ მოპყრობას, იმიტო რო სადღაც 12 წლის ასაკში გამოუვალ ტოტალურად დანგრეულ მდგომარეობაში თავს უთხრა რო “სამაგიეროდ ეგრე ძაან ვუნდივარ იმათ, ეგ მაინც ხო არი კარგი?”

და მაგაზე იყო on.ge_ს ეგ სტატიაც რო კაცებს არ გვესმის რო კლასიკური “მოძალადე”, აი ის – მასკით, ღამე პარკში რო ესხმის თავს – კი არ არის რაც ყოველ დღე წვეთ წვეთ ანგრეს ქალებს, არა

ჩვენ – ყველანი, ისინიც ვინც “გაბედულები” ვართ და “კაცურად” ვეპყრობით ქალებს და ისინიც ვინც ამას ვუყურებთ და ხელს არ ვანძრევთ იმიტო რო “ნორმალურია ეს კაცო ვა, ადამიანი ოდითგანვე ეგრე იქცეოდა – დასდევნენ გოგოებს, პწკენდნენ ტრაკზე და თუ მოიხელთებდა კაცი ქალს – გაათრევდა ბუჩქებში და გააუპატიურებდა, რა ვქნათ ეხლა ვა”

რა ვქნათ?

რა მოსდევს იცი კიდე ადამიანს ოდითგანვე? – ფილტვების ანთება

პირველივე ანთებისას არ მიიღო ანტიბიოტიკები და შევხვდებით 4 ფიცარში

კიდე ოდითგანვე მოსდევს გაფუჭებული კბილები, მოსდევს პოლიომილიტი, დიზინტერია და რავი მილიონი რამე… ა ის კიდე – აცრების უქონლობა და წამლების უქონლობა – რისგამოც 4-დან 3 ბავშვი ვკვდებოდით… 

თუ “პირველყოფილი” ადამიანი ხარ – იყავი და მოგტყვნია პატრონი ყველა სხვა მხრივაც, შენს შვილებსაც და ვაფშე თავი მოიკალი – იმიტო რო აქამდეც ცოცხალი ხარ უამრავი მეცნიერების მიღწევის გამო

და თუ არადა საუბარი იმაზეა – რო ადამიანი მოვიდა ტექნოლოგიის ხანაში, როცა საშუალო სიცოცხლის ხანგრძლივობა გა-სამ-მაგებულია და ბევრი მეცნიერის აზრით ვინც 2050 წლამდე იცხოვრებს – მერე 500 წელიც იცხოვრებს აწი

კი – მეც არ მჯერა რო სანამ არსებობს ჯოხები და ნახვრეტები, მოხერხდება ძალადობის ელემენტების მთლიანად აღმოფხვრა ადამიანების ურთიერთობებიდან

მეც მგონია რო საბოლოოდ ადამიანი უნდა “გადაკოპირდეს” რკინის, უსქესო სხეულში, იფრინოს კოსმოსში, იმუშაოს მზის ენერგიაზე და იცხოვროს სამუდამოდ – და მერე მართლა აღარავის გაახსენდება რა ფენომენი იყო ვაფშე ქალობა და კაცობა

მარა მანამდე სანამ ეგ მოხდება – სამყაროში სადაც ყველას ყავს 4 ბორბლიანი ტექნოლოგიის მგორავი მწვერვალი, სანამ ყველა ვსარგებლობთ მედიცინით და ინტერნეტით – ვალდებულები ვართ მივხედოთ იმ საკითხს რო ქალები ზრდის პროცესში – გადიან ქურდი ზონაშის

და მერე გვიკვირს რო “შეშლილია ეგ გოგო შე ჩემა” – გოგოებიც კი რო ხვდებიან საკუთრივე თავებზე რო ვერ არიან და რო ვერ იგებენ რატომ ვერ არიან

იმიტო რო ჩვენ ზედმიწევნით ზუსტად ვიცით რო მსგავსი რამე რო გამოვიაროთ – სიკვდილი გვირჩევნია, თქვენ კიდე მეტი არჩევანი არ გაქვთ, ეგ “ციხე” თქვენთვის არ მთავრდება – და ძლიერები არასოდეს ხდებით, ბოლომდე – ქალი სუ ფიქრობს იმაზე სად არ გაიაროს, რა არ ჩაიცვას და “ვინ დაიცავს” (კაცი, მთავრობა…)

როცა კაცების უმეტესობა მეთანხმება რო – არ ახსოვს, არც კი ახსოვს – ხაზი გაუსვით, როდის შეეშინდა ბოლოს ჩვუელებრივ ცხოვრებაში, ვერც კი წარმომიდგენია რას ქვია რამეს ან ვინმეს მოვერიდო

და საუბარი არც იმაზეა რო 35 წლის ქალს რა უჭირს და რა გამოსდის, საუბარი იმაზეა 12-15-18-21 წლის გოგო რეებს გადის – სანამ 35-ის გახდება

თორე მერე უკვე გვიანია

და საუბარია იმაზე როგორ უნდა შეიცვალოს ჩვენი წარმოდგენა – იმისთვის რო შეცვლილად გავზარდოთ ჩვენი შვილები(ბიჭებიც და გოგოებიც) – იმისთვის რო ისენი არ გიაზარდონ “შენძრეულია ეგ გოგო შეჩემა”-ები

ერთმა დადო კიდე კომენტარი – 90-იანებში ხდებოდა ეგო და მთელი ქვეყანა იყო ეგეთი და იმიტომო

ჩემი და არის 17 წლის და 1-ხელ მოვაყოლე სულ რა ხდება მის გარშემო და დავიგინები დედაზე რო არაფერი არ შეცვლილა.. და ზოგან უარესი გახდა – თუნდაც იმიტო რო პორნოები და სხვა “სახელმძღვანელოები” დაემატათ “კრუტოი” ბიჭებს სკოლებში რა უქნან გოგოს

და პრობლემა პორნოში კი არ არის – იმ კრუტოი ბიჭის აღზრდაშია… სანამ პორნოზე დაგიწყიათ

და იგივე ხდება ესტონურ სკოლაში, ზუსტად რაც ვიცი და იგივე ხდება ბევრ ამერიკულ სკოლაში – ზუსტად რაც ვიცი

კი გამოსწორებას ყველგან ცდილობენ, ცვალებადი წარმატებით, ხოდა ჩვენც უნდა ვეცადოთ და არა ვიძახოთ “არ ვიცი ძმაო მე მოძალადე არ გავიზარდე და ხელები დამიბანია” – არადა თანამონაწილე ხარ, და ძალადობის ბევრ პატარა წვეთს და ფორმას ვერ იაზრებ რაშიც აქტიურად მიგიღია მონაწილეობაც და რაზეც “დგანან” მერე ის “დიდი და სახელოვანი” მოძალადეები რომლებზეც უკვე იაზრებ რო ის ნაღადად ცუდი ტიპია

 

iPod-ი და iRon-ი

აიპოდი და ირონია, ან ipod-ის და უთოს ისტორია, როგორც გინდათ

ჩე გევარას ცხოვრების მოკლე ისტორია ვთარგმნე წეღან კიბორგას თარგმანებისთვის (ლინკი ბოლოში) და დასკვნითმა კითხვამ გამახსენა ისტორია ჩემი ცხოვრებიდან

კითხვა მდგომარეობს იმაში რო ადამიანები მათი ზრახვებით უნდა განვსაჯოთ თუ საბოლოოდ რა გამოვიდა – იმით?

იმავე მიშაზე – კითხვაზე “ვინაა მიშა” პასუხობს ის რა უნდოდა 2003-ში, თუ რა გამოუვიდა 9 წლის მერე? – თავის პლიუსებით და მინუსებით

ხოდა ჩემთვის ეს უთოს და ipod-ის ისტორია არი ამბავი იმაზე როგორ “ჯოჯოხეთის გზა კარგი ზრახვების ქვაფენილით არი მოპირკეთებული” და როგორ აუცილებლად ხდება ასეთი “ჩანგალი” სიტუაციები ყველა ურთიერთობაში (ილეთი ჭადრაკიდან როცა 2 ფიგურას ერთდროულად ემუქრები და ერთ-ერთი აუცილებლად განწირულია) და სამუდამოდ ტოვებს ცუდ გემოს, რომლებიც მერე ერთი მეორეს ეწყობა და იწვევს ცუდ ფინალს

მოკლედ ახალგაზრდა ოჯახი ვიყავით, ნაქირავებში ვცხოვრობდით, საკმაოდ გვიჭირდა ფინანსურად, მარა საერთოდ გვეკიდა გარშემო ყველაფერი და ძაან გვიხაროდა ერთმანეთი, იმავ დროულად ის დროებით უმუშევარი იყო და ფინანსურად მთლიანად ჩემზე დამოკიდებული იყო ჩვენი ოჯახი იმ პერიოდში

ახალი წელი დღემდე მნიშვნელოვანი დღესასწაულია მისთვის, პირველად წელს იყო რო ვილიამი საკმარისად დიდად ჩაითვალა იმისთვის რო მეც არ მომწეოდა “მომეხადა” ვალი, მეთამაშა და ნაძვისხე დამედგა და სისულელეები მომეწყო ჩემთან, პირველად მშვიდი, ზარმაცული ახალი წელის საშუალება მომეცა და დედამისთან შეხვდა ვილი – სადაც, რა თქმა, უნდა სადღესასწაულო გარემოს შექმნა 2 კვირით ადრე დაიწყეს

ხოდა მოკლედ ვიცოდი რო მისთვის მნიშვნელოვანია და მინდოდა რამე კარგი მეჩუქნა

მაგ პერიოდში ქუჩაში სიარულისას ყოველთვის მუსიკას უსმენდა, მისი პლეიერი კი რაღაც ბანძი china made გაჯეტი იყო, საშინელი “ზვუკით” და ჯეკიც გაფუჭებული ქონდა უკვე და ზედ უნდა დაგეხვია ნაწილი ყურსასმენის კაბელი, რო ემუშავა… რაღაც, 2007 წელია, iPod-ები ახალი ხილია

ხოდა ბინის ქირის, გადასახადების და საჭმლის ფულის მერე დიდად მეტი საშუალება აღარ მქონდა იმ მომენტში და ვისესხე 300 ლარი, 150 ლარი ჩემი დავუმატე და 450 ლარად ვიყიდე აიპოდი, აი ის, ეკრანიანი, ორიგინალი და რამე, მარტო იმას განვიცდიდი რო თეთრი მგონი 550 ლარი ღირდა და ამიტომ იასამნისფერ ვიყიდე “იაფში”

მე ზოგადად ეგეთი მიდგომა მაქ რო ადამანს საჩუქრად უნდა აჩუქო რამე ნივთი რომელიც “გამოადგება” მარა რომელსაც თვითონ არასოდეს უყიდდა საკუთარ თავს იმიტო რო ფული დაენანებოდა. ვთვლი რო ადამიანს თუ რამე სჭირდება – თვითონ უყიდის თავს და რო საჩუქარი უნდა იყოს რაღაც უფრო ფუფუნების ნივთი, რომელიც თან ფუნქციიანია

ხოდა ნაძვის ხეც არ გვქონდა მგონი და მეც ღამის 12-ს არ დაველოდე და პირდაპირ მივაწოდე, სახე აენგრა, რაღაც მოღრეცილად ითამაშა მერე გახარება და…

მოკლედ ერთი საათი გავატარეთ საკმაოდ მძიმე და ჩახლართულ ლაპარაკში

საქმე იმაში იყო რო თურმე მთელი თვეა ხმამაღლა წუწუნებს იმაზე რო საშინელი უთო გვაქ და უკვე 2 კაბა დაწვა და საშინლად მუშაობს, დაჟე ვეცადე მე გარემონტებას მანამდე მარა მოკლედ ყველაფერი ურევდა იმ უთოში

და ვინაიდან ფული გვიჭირს ძალიან და მას საკუთარი შემოსავალი არ აქვს, და ვინაიდან მე არასოდეს ჩემსას არაფერს არ ვაუთოვებ და ვითხოვ რო ჩემ ტანსაცმელს არ შეეხონ და არ გამიუთოვონ, ეს საყოფაცხოვრებო ნივთი მეტწილად “მისთვის” გამოდის – და ვერ მეუბნება ვისესხოთ 300-400 ლარი და ვიყიდოთ კარგი უთოო

ხოდა საერთოდ არ ველოდი რო გამომდინარე ფინანსური მდგომარეობიდან რამეს მაჩუქებდი ახალ წელსო, ნამდვილად მერჩივნა საერთოდ არ გეჩუქნა არაფერი ამის ჩუქებასო, იმიტო რო ამხელა ფული გადაყარე სისულელეში რომელიც არ მჭირდება – როდესმე მიწუწუნია იმ პლეიერზეო? – მკიდია, უბრალოდ ქუჩის ხმას მიხშობს და მორჩაო – და ეხლა უთოსთვის კიდე ორასი წელი ვერ ვიშოვით ფულს, იმიტო რო ჯერ ეგ ვალია გასასტუმრებელიო

და სიტუაციის “ჩანგლობა” იმაშია რო 100-ჯერ რო დამაბრუნო იქ, 100-ჯერ ვერ გავბედავ ახალგაზრდა ცოლს უთო ვაჩუქო… ბოლობოლო შემეშინდება რო თავს გამიტეხავს იმ უთოთი 😀 – მარა მეორეს მხრივ ისიც ცამდე მართალია და 100-დან 100-ჯერ გაბრაზდებოდა ipod-ზე მასეთ მდგომარეობაში

იგივე იქნებოდა მე რო დრელი მქონოდა ცუდი და მჭირვებოდა და იმას ჩემთვის რამე სისულელე, ახალი მობილური ეჩუქნა ნასესხები ფულით, რომლის გამოც კიდე ქამრები უნდა მოვიჭიროთ ეხლა, როცა მე მობილურები მკიდია – რაც მაქ მყოფნის და დრელის გამო ხან თითი გავიფუჭე ხან დენმა დამარტყა

გარდა ამისა მე უთოებში დუპლეტი ვარ ჩემით მაინც ვერ ვიყიდდი, 100-დან 100-ჯერ ვერ გავბედავდი უთოს ყიდვას რომელიც ცხოვრებაში არ მიხმარია და აზზე არ ვარ რა უნდა ქონდეს

და ეს არის მაგალითი იმისა როგორ შეიძლება ძალიან კარგი ზრახვები გქონდეს, თითქოს ყველაზე და ყველაფერზე იფიქრო და მაინც ცუდი გამოვიდეს შედეგი

ეპილოგი: საბედნიეროდ მისი და აპირებდა ipod_ის ყიდვას უახლოეს მომავალში და ჯამში წავიდნენ, ერთად იყიდეს ახალი უთო და გაცვალეს

მარა ჯამში ორივეს სამუდამოდ დაგვამახსოვრდა ეგ ისტორია და ხან მე წამოვაძახებდი რო ჩემი ნაჩუქარი აიპოდი დას აჩუქა და ხან ის წამომაძახებდა რო მაგრა მესმის ადამიანების – ipod-ი ვაჩუქე როცა 1 თვე ოხრავდა ოხ ამ უთოს დედა ვატირეო

პ.ს. ა, ხო, ჩეგევარას ვიდეო: https://www.facebook.com/1619948781615503/videos/2024461157830928/

კაცის ორგაზმი

ჩემ ვოლზე კომენტარებში მე და მეგობარი ფილოსოფოსი მამრი ვღადაობდით თემაზე როგორ უკანმოუხედავი ლესბიები გავხდებოდით ქალებად რო გადავკეთებულიყავით

მათ შორის ერთ-ერთ მიზეზად იმ მეგობარმა, რომელსაც მამენტ “მეტი გააზრებულობა” მოეთხოვება ამ თემაზე, იმიტო რო ბოლოს და ბოლოს მთელი ცხოვრებაა ზუსტად რო სიყვარულის და ურთიერთობების თემებზე ფილო-სოფო-სირებს და პროფესიით ფილოსოფოსია – დააბრეხვა რო “კაცის ორგაზმი იმდენად მესასიზღროება რომ აი მართლა არ წარმომიდგენია საწყალი ქალები რას განიცდიან ამ დროს” -ო (კოპირებული ციტატა)

მერე ეს თემა ჩაიძირა და წავიდა მიმართულებით “საერთოდ როგორ ასწორებს ქალობა და თან როგორ არ ასწორებს რო ალაგ ალაგ იჩაგრებიან”

და აი უკვე კარგა ხნის მერე, უცებ, წიხლით შემოანგრია კარი ერთმა კამათის მოყვარულმა მდედრმა მეგობარმა, იარაღი დაგვიმიზნა და გვკითხა – “და კაცის ორგაზმს რას ერჩით?”

ვინაიდან მას კარგად ვიცნობ – კვირა დღე, ღამის 4 საათი იყო, არ ეძინებოდა, ჩაიკითხა კომენტარები და ყველა იქ დაბრეხვებულ ფრაზაზე მისმა ტვინმა შესაძლო კამათები ააგო თავში

ხოდა ამ თემაზე რამდენიმე მხარეს წასული საუბარი განიხილა, ყველა გზას იგებს

ბოლოსდაბოლოს თუნდაც იმიტო რო მას კაცების ორგაზმების receiving end-თან ყოველდღიური  შეხება აქვს  და რაღაც სექსიზმის ზღვარს იქეთ ვერ გადავალთ მასთან მოკამათეები, როგორც რომელიმე რელიგიური კონფესიის მორწმუნე ადამიანს რო ეკამათები – თუ მეგობარია ყოველთვის ტოვებ რაღაც კუთხეს რომ პიროვნულ შეურაცხყოფად არ მიიღოს და გამოუვალ არგუმენტში არ ჩააყენო

რის გამოც თავიდანვე გასაგებია ხოლმე, რომ ასეთ თემაზე კამათს (თემაზე რომელიც ცხოვრებაში “მაინც ასეა”, არაფერი შეიცვლება და იმ ადამიანის თვითიდენტიფიკაციის საყრდენ კედელს წარმოადგენს) – ერთმნიშვნელოვნად და გადამწყვეტად ვერ მოიგებ.

უხეშად რო ვთქვათ ვერ დასვამ საკითხს ისე რო კამათის ბოლოს ადამიანმა მხრები აიჩეჩოს და თქვას “კაი აღარ მწამს ქრისტესიო”, თუ ეგეთი კუთხით დააყენებ რო სხვა გზა აღარ დაუტოვო – უფრო შენ შეგაგინებს და შენზე იტყვის უარს

იგივე ეხება კაცის ორგაზმებს – მან ამდენი იცხოვრა კაცის ორგაზმების პირისპირ – და კიდევ მოუწევს და გასაგებია რო მეორე მოკამათე მხარე თემას ისე მიუდგები რო ნაწილობრივ წარმატებას მიაღწიო მხოლოდ და “ჩემი აზრით”-ს ძალიან არ გასცდე

ვინაიდან “მეზიზღება” თემის წამომწყები მამრი მეგობარი ღრმა ბავშობის მეგობარია და არაფერი წაშლის ჩემი ტვინიდან მის მიერ ინსცენირებულ “მასტურბირებისას სპერმის შემთხვევით სახეზე მოხვედრის” მინიატურებს, ბავშობაში ბანაკში, 5 roommate-იანი აუდიტორიის წინაშე.

ვფიქრობ we are on the same page დიდწილად, როგორც უმეტესობა სხვა მამრებისა რომლებისგანაც სხვა გზებით ვიგებ ხოლმე მიახლოებით იგივე დამოკიდებულებას მათი ორგაზმისადმი

და კი, ვინაიდან ფილოსოფოსია, რომელიც ვაფშე ურთიერთობების და სიყვარულის თემაზე მუშაობს, მითუმეტეს რო ფრიად პოპულარული მდედრებში – მისგან ცოტა წინდაუხედავი იყო ეგეთი პოზიციის გაჟღერება, მარა ნუ მეორეს მხრივ ალბათ მასაც უნდოდა წაკინკლავება და გართობა. და კიდე ალბათ პიემების მიღება “მე არ მეზიზღება რო მათავებო”

მეტიც, ალბათ მასაც მეტი აქ ამაზე ნაფიქრი და იმედია მეტად აქვს მიღებული საკუთარი ორგაზმი, მაგრამ სადემონსტრაციოდ უნდოდა პოზიცია “ჩვეულებრივი ობივაწელის” მხრიდან დაეკავებინა (ისევ ის თემა რო ადამიანი კუთხეში არ უნდა მიაყენო პირადულ თემებზე საუბრისას და სახე-შენარჩუნებული გამოსაძრომი დაუტოვო)

სორი კი, იმიტო რო მდედრ მოკამათე მხარეს ეგ ნამდვილად კოზირად უდევს ჯიბეში და თუ დასჭირდა დაგვიბრეხვებს მაგიდაზე – ამხელა ფილოსოფოსი კაცი რო ეგეთ შეუზავებელ პოზიციას დებ როგორ არ გცხვენიაო. ვიცნობ.

ტაკ ჩტო წინასწარ უნდა დავანახოთ რო აქეთაც გვაქ თუნდაც ცოტა დაბალი კოზირი – რო ეს უბრალოდ ფრაზა იყო “ისე როგორც ამას სხვა ვინმე იტყოდა” თორე ჩვენი პოზიცია ბევრად “პრადვინუტი” არის რა თქმა უნდა

მოკლედ სადუელედ ქუჩა გაწმენდილია და სეკუნდანტები დაპატიჟებული

ხოდა რახდება

ამ თემაზე კაცებს ძირითადად გვაწუხებს ის რო სექსის კულმინაციის მომენტი (რომელიც ხშირად სხვათაშორის ყველაზე სასიამოვნო მომენტი სულაც არ არის სექსში – ხშირად თვითონ სექსი ბევრად სასიამოვნოა, რის გამოც ხანდახან მამრები ვ-პრაკტიცირებთ სექსს ორგაზმის გარეშე – იმიტო რო მაინც ძალიან სასიამოვნოა და ზა ტო მოკლებული ქვემოთ მოთხრობილ ეფექტს…)

გაბანძებულია იმით რომ სიამოვნებას თან სდევს ბოლოს “სახეში შეფურთხება”, ადამიანისთვის რომელიც ცხოვრების და სექსის ყველა სხვა მომენტში შენი სითბოს და ემოციის ყველაზე ნათელი წერტილი და კონცენტრატორია

ნუ, ალბათ უმეტესობა მამრს პროსტა აპრიორი “ეზიზღება” და არ დაფიქრებულა, არ დაუშლია ეს მოვლენა

მაგრამ როგორცკი სადღაც ამოიკითხავ რო ვიღაც ტიპები რაღაც ტანტრებს ასწავლიან სადაც ორგაზმი და ეაკულაცია ერთმანეთისგან გაყოფილია – იმავე წამს იაზრებ რო ეს გაყოფა გაინტერესებს არა მხოლოდ იმიტო, რო – ეაკულაცია “ძალას გაცლის” – არამედ კიდე იმიტო რო ეგრე ბევრად მშვიდად გაათავებდი

და მერე იწყებ დაშლას – რა გეზიზღება შენს ორგაზმში?

ხოდა წარმოიდგინეთ, ქალებო

რო თქვენი ორგაზმი გამოიხატებოდეს “უკონტროლო” შეფურთხებაში – თქვენი საყვარელი პარტნიორისთვის, გათავებისას, თანაც ერთხელ კი არა – ერთი 4-ჯერ 5-ჯერ რო მოიკრებ ფურთხს და კარგად მიაფურთხებ, უკონტროლოდ

თანაც იმიტო რო ეს ფურთხი დაფეხმძიმებას იწვევს ცდილობ სადმე “გარეთ” მიაფურთხო, მაგალითად პირიდან პირში(რეალურ ფურთხზე ვსაუბრობთ ისევ) – ან მისი სხეულის იმ ნაწილებზე რომლებიც სხვა დროს ძალიან გიყვარს და ყველაზე სათუთი ზედაპირებია შენთვის მთელს პლანეტაზე

ეხლა ამას დაუმატეთ რომ ამ “გაფურთხებას” მკერდიდან აკეთებდეთ, არა პირიდან, არამედ ძუძუსთავებიდან

აი ეგრე, სექსის ბოლო რო ახლოვდება და დავუშვათ cowgirl პოზაში რო ხართ კაცებს “ასხამდეთ” სახეზე რძეს რამდენიმე “მიწუწებად”

რამდენი გოგო დაანძრევს ამ ფანტაზიაზე დღეს საღმოს…  კარგი revenge ფანტაზიაა 😀

კი – სანამ გავათავებთ ჩვენც გვისწორდება ეგ dirty მიდგომა რო “იშ” take it, slut – მარა რო ვათავებთ მთელი ირაციონალური ლტოლვა 1 წამში ირეცხვება და ყველაზე ა-სექსუალური, რაციონალური არსებები ვხდებით და… როგორც ჯეფრისი ამბობს – შემდეგი 20 წამი ყველაზე დამნაშავეებად ვგრძნობთ თავს რაც ოდესმე გვიგვრძნია…

მისი, კსტაწი, ამავე თემაზე სტენდაფის ქართულად ნათარგმნი ვერსია by me: https://www.facebook.com/1619948781615503/videos/1630682627208785/

ხოდა ეხლა წარმოიდგინეთ რომ ყველა თქვენი ორგაზმი, უკლებლივ ყველა, ხდებოდეს ეგრე რაღაც “ცხოველურად” შიგნით გამომუშავებული რძით და კიდევ იფურთხებოდეთ არა პირიდან – რომელიც “არა სასირცხვილო” ორგანოა და არ ვმალავთ ტანსაცმელში, და არა მკერდიდან – რომელიც სოციუმის მიერ გაფეტიშებული “ლამაზი და ლტოლვის” ობიქტია

არამედ თქვენი ტრაკიდან, ადგილიდან საიდანაც სხვა დროს სიბინძურეები გამოდის და “ცუდია”

ამის დაპროგრამება ხდება 3 წლამდე ხო – რო ძღრენი ცუდია და ყველაფერი რაც მაქედან გამოდის – ცუდია და ბინძურია და ამიტომ უნდა გახვიდე ტუალეტში და ისე ქნა, დამალულად

ამას აქვს ევოლუციური დანიშნულება – რატომ არის გადარჩენისთვის ვაჟნი რო ორგანიზმიდან გამოდევნილი ფეკალიები გვეზიზღებოდეს. იმიტო რო ზოგ ცხოველს არ ეზიზღება და ჭამენ გემრიელად და იმათ თვალში ანალური ხვრელი “ტორტის საცხობი აპარატია” ალბათ ვაფშე – და სიამოვნებით ულოკავენ კიდეც ერთმანეთს თუ დაფიქრდებით

ხოდა აი წარმოიდგინეთ რომ თქვენი სიყვარულის “კულმინაცია” თქვენთვის მდგომარეობდეს იმაში რო კაცს, ხშირად სახეზე ან რამე თქვენთვის საყვარელ ადგილებზე, აფურთხებდეთ – ტრაკიდან რაღაც “ცხოველურ” რძეს

და ეს ხდებოდეს დღიდან დღემდე, მთელი ცხოვრება, ის კი არა რო ფეტიშის სახით – ერთი ორჯერ, არა

თქვენი აღგზნების მუდმივი “უკანა ტვინით გააზრებული” აზრი ყოველ დღე რო იმისგან შედგებოდეს რო ეხლა ეს გოგო, ეს პორნო, ეს ფანტაზია – უნდა დასრულდეს იმით რო ტრაკიდან უნდა რძე დავაფურთხო

ან ვინმე რო ისე საშინლად გიზიდავს რო მისი თვალების დანახვისას გული გიფრიალდება და იმავ დროულად იმაზე გეფიქრება… როგორ გინდა ამ თვალებს, ამ სახეს დააჯდე და პრინციპში ბინძური ტრაკიდან რძე მიაფურთხო…

რავარია? – როგორია ეგრე იცხოვრო დღიდან დღემდე?

კი – ჯერ ზოგადად სექსი არქაიზმი და ველურობაა და გადასაშენებელი

და მერე ეს “ტრაკიდან რძის მიფურთხება” მალევე ხდება კიდე აგრესიის თუ ჩაგვრის გამოხატვა სოციუმში და ტერმინოლოგიაში

თქვენ რო მასე შეგეძლოთ – ნამდვილად გინების ფორმა იქნებოდა

და მერე ძალიან ცუდად იკვეთება ეს იმასთან რო შენ ეს უნდა უქნა ყველაზე საყვარელ ადამიანს – შენს იდეაში კულმინაციურ მომენტში

თუ ერთხელაც მთლიანად წარმოიდგენთ ამ სცენას, და იმას რო ეს ფეტიში კი არ არის – ყოველდღიური მოვლენაა თქვენ ცხოვრებაში – ვფიქრობ მილიწამით მაინც იგრძნობთ იმ დანაშაულის გრძნობას რომელიც გათავების მერე გვეუფლება…

რო მოვრჩებით ცოტა ხანი გადის, ტესტესტერონი თავისას შვება და ისევ ისეთი ველური მოძალადებიი ვხდებით გულის სიღრმეში ისევ, და ისევ მაგ “შეურაცხყოფის მოყენების” სირცხვილს – სურვილი გადაფარავს

კი, ჩვენ გულში ყველა ეგეთი მოძალადეები ვართ – იმიტო რო უყურებ ამ შენი აღფრთოვანების ობიექტს და მარტო იმაზე გეფიქრება როგორ მოკიდებ ხელებს თმებში და ჩამოიცვამ ტუჩებით… და მამენტ ვაგინის ტუჩები კიდე უფრო ნაზი და სათუთი ორგანოა ჩვენ წარმოდგენაში და არანაკლებ დამნაშავედ გრძნობ თავს მაგის “განადგურების” გამო

და მერე, თუ კაცი ფილოსოფოსი ხარ – ზიხარ და წარმოიდგენ მეორე მხრიდან

წარმოიდგენ რა ფსიქოლოგიური ადაპატაციაა, ალბათ, საჭირო იმისთვის რო “მიიღო” ის ფაქტი, რომ ყველა ადამიანი რომელიც ძალიან მოგეწონება და შეგიყვარდება – უნდა სახეზე ტრაკით, სიბინძურის “საწარმო” ორგანოთი, დაგაჯდეს და ტრაკიდან გამოყოფილი, ცხოველური(და ანუ უკვე “ბინძური”) – რძე მოგაფურთხოს

პროცესისას რომელიც მთელი სოციუმის მიერ შერაცხულია ჩაგვრად და გინებად

რა აზრები უნდა მიიღო ცხოვრებაში, რა დაშვებებს უნდა შეეგუო

იმისთვის რო “ჩვეულებრივად” გახვიდე დეითზე და ფიქრობდე რო საღამოს შეიძლება მაგით დამთავრდეს?

– როგორ უნდა გადააკეთო საკუთარი აზროვნება რო ეგ არათუ მიიღო დავუშვათ ძალიან  ახლობელი ადამიანისგან – 10 წელი თანაცხოვრების მერე, არამედ უბრალოდ – ვიღაც გოგო მოგეწონოს ფეისბუქზე, დაგპატიჟოს კინოში და “მუცელში პეპლებით” გეფიქრებოდეს იმაზე როგორ გინდა საღამოს სხეულის რომელიმე ნაწილზე დაგაფურთხოს რძე ტრაკიდან…

და მიდი და არ გეზიზღებოდეს შენი თავი მეორე მხარეს რო ეგეთი ხარ…

და თან გემრიელი მაინც იყოს იობანი ვროტ

მარა არა, იმიტო რო მილიონი წლების წინ ის ტომი რომელსაც გემრიელი სპერმა ქონდა – ამოწყდა 😀

რატო გვიხდით შერცხვენილ მადლობებს მინეტის მერეო

აბა ერთი სექსის ყველაზე სასიამოვნო კულმინაციისას ტრაკიდან იფურთხებოდეთ სითხეს რომელზეც ზოგ პარტნიორს გული არევია, დანარჩენები “იტანენ”

რომელზეც საქვეყნოდ ცნობილია რო “მაინდამაინც გემრიელი არ არის და ჯობია ისე გადაყლაპო გემო ვერ იგრძნო”, რომელიც თვალში მოხვედრისას თვალებს წვავს და კონსისტენციით სხვა “ბინძურ” გამონადენებს გავს (ჟღვლინტს მაგალითად)

თორე ჩვენ რო თქვენსავით “ესთეტიკის” აღიარებული ცენტრები ვიყოთ და საკუთარი სხეული მოგვწონდეს და კიდე სექსი არ გულისხმობდეს იმას რო უნდა “იძალადო” საყვარელ არსებაზე – და შეგვეძლოს უბრალოდ ვიკვნესოთ ნაზი ხმით და მერე ცოტა კუნთები აგვიკანკალდეს – ბოზი ვიყო თუ ოდესმე ჩვენი ორგაზმი შეგვზიზღებოდა, გინდა მისი შეგრძნება, გინდა მისი გარედან წარმოდგენა

არცერთი გოგოსი არ მიკვირს რომელიც დიდი სარკის წინ ჯდება და მასტურბირებს

პირველი რასაც ვიზამდი გოგოს სხეულში რო მოვხვედრილიყავი – დღეები ვიწვებოდი სარკის წინ და მოვეფერებოდი საკუთარ თავს და აუარებელჯერ გავათავებდი(მითუმეტეს რო თქვენი ორგაზმი უფრო მძაფრია) – და თან ისე რო არაფერი არსად არ უნდა გააფურთხო და ამიტომ არ ხარ იძულებული ან აბაზანაში აკეთო – ან წინასწარ იფიქრო როგორ არ დასვარო ყველაფერი ტრაკიდან გამოფურთხებული რძით…

i bet u have not imagined these arguments when u imagined how u’d win this conversation right? – good luck now 😀

p.s. კი, დაუთმეთ 10 წუთი და წარმოიდგინეთ რას ნიშნავს იყო ეგეთი ბინძური ცხოველი, რომელიც სამყაროს ესთეტურობის და სილამაზის ობიექტებს “წირავს” იმაზე რო ძირითადად სიბინძურის გამომყოფი ორგანოდან – აფურთხებს რაღაცას, რასაც ცუდი გემო აქ და “ბინძური” კონსისტენცისაა

იმიტო რო ჩვენ გვიფიქრია იმაზე რას ნიშნავს იყო on receiving end ჩვენი ამ “კულმინაციებისა” და ძაან გვცხვენია მაგის, მარა თან ისე გვინდიხართ ხოლმე მაინც გწირავთ მაგაზე

ხოდა კი – ქალი რო გავხდე არასოდეს არ დავწვები კაცებთან, მითუმეტეს კლიტორი გარედან არი და ვაფშე არ დამჭირდებოდა პენეტრაცია, თუ არა და დილდოს ვიხმარდი

სინამდვილეში მაგიტო “ეზიზღებათ” ჰეტეროებს გეები – რო ფიქრობენ რო იმ გეიმ ტვინში ის დათმობები გააკეთა – რაც საჭიროა იმისთვის რო მეორე ადამიანს ტრაკიდან რძე აფურთხებიო შენზე… და ყველა კაცს შეუძლია განწყოს 10 წლის უახლობელესი პარტნიორის მიმართ ისე რო მართლა აფურთხებიოს იმას რაც უნდა მარა პირველივე ჯერზე უცხო ადამიანსგან ეგ მოითმინო კი არა და გინდოდეს ვაფშე? – გაუგებარია კაცებისთვის…

მთელი სექსიზმის საფუძველიც სადღაც მანდ არი – რაღაც პონტში ძალიან ბინძურებად ვთვლით საკუთარ თავებს – და “არანორმალურ გიჟებად” გთვლით თქვენ რო ასეთები გინდივართ…

კომპლექსიანი გოგოები რო არიან რომლებიც თავებს მახინჯებად თვლიან და თუ შენ მათდამი გამოხატე ინიციატივა – ძაან ბანძ როჟად რო გთვლიან ეგრევე – იმიტო რო მე რანაირად მოვეწონეო და მარტო ისეთ ტიპებს რო დასდევენ რომლებსაც ყლეზე ჰკიდიათ თვითონ

p.p.s და აქვე პორნო მსახიობები პასუხობენ კითხვას მართლა მოსწონთ თუ არა სახეზე მითავება:

კი, აი მაგაშია კაცის ფსიქოლოგიის დიდი განსხვავება, ბოლოს 17 წლის ვიყავი როცა თავი დაუცველად ვიგრძენი, მას მერე ჩვეულებრივი მკვლელი მოძალადე ვარ – ვწირავ საყვარელ ადამიანებს “საშინელებებზე” და არაფერს ვუთმობ fellow მამრებს, და სადღაც მანდ არი ჰომოფობიის თავიც დამალული (არა ლატენტური გეობა ჰომოფობიის არამედ იმ ჰომოფობიის – რო “რაც უნდა ის უქნიათ მარა მე არ ვიზამდი არასოდეს” ჰომოფობიის)

რო არ “განსჯი” მარა შენით არ იზამდი – უკვე მანდ ამბობ რო “მაგაზე უკეთესი ხარ” – რაზეც არ უნდა იყოს საუბარი